Het was bijna onwerkelijk langs de zee te lopen; het leek wel een soort kraterlandschap en dan met die opspattende golven die soms naast je en soms verderop opdoken...

We kwamen na niet zo lang lopen bij een natural bridge; er zijn er 2 van op Aruba, hoewel.. een ervan (een grotere) is een paar jaar geleden ingestort, mogelijk omdat er teveel touristen op gelopen zouden hebben, maar ik vond deze ook zeer prachtig; je ziet het hier niet, maar hij bestaat eigenlijk uit 3 brugstukken die in het midden samenkomen op die grote pijler. Met de woeste zee er tussendoor was het enorm genieten...

Later die dag gingen we naar een bescherm vogelgebied waar we uiteraard niet al te dicht bij de vogels konden komen, maar er waren o.a. ook nog ruines van een oude 'goudmolen'

En eigenlijk was het ook wel mooi om te zien; we zagen in de verte wel wat vogels zitten.. en een zilverreiger

We besloten na de kerk de namiddag en avond te gbruiken voor een uitstapje naar de california sanddunes. Uiteraard moesten we hier samen op de foto..:

Ik vond het hier zelf ook weer bijzonder; aan de ene kant doet het zandlandschap je een beetje denken aan onze vertrouwde duinen, maar het heeft ook weer zijn eigen unieke schoonheid hier.

Sommigen genieten er weer op een heel andere manier van; hoewel, hier was iets meer aan de hand; er was buiten de foto ook een fotograaf aanwezig. Of hij net zo'n mooie foto kreeg als ik betrijfel ik...;)

Ma was ook wel gecharmeerd geloof ik. Ze maakte in elk geval ook behoorlijk wat foto's, en later vonden we ook wat van die koraalstenen waarvan ze enkele kleine als souvenir meenam. Ik hoop dat het door de douane gekomen is..

De dag eindigde mooi met een van die prachtige zonsondergangen:

Snorkelen deden we voor het eerst bij baby beach. Voor ma had ik een snorkelset geleend; kostte 15 florijn; een schijntje voor het plezier dat ze er aan beleefde, en ik ook trouwens. De onderwaterwereld blijft boeien... Ik ga hier zeker nog een duikcursus doen; lijkt me helemaal fantastisch!

Na het snorkelen besloot ik ma mee uit eten te nemen bij the Flying Fishbone; een leuk restaurantje aan de zee; ik had er al verschillende mensen over gehoord en was dus wel erg benieuwd. Alleen al de manier van opdienen zag er fraai uit..

En de ambiance was fantastisch: we zaten echt zo'n beetje in de zee.. het geluid van de wind door de palmen, het water, en ook nog eens een ondergaande zon toen we net klaar waren met eten..

De laatste dag voor ma. Ik had niet heel veel tijd, want ik moest nog snel wat regelen voor mijn werkvergunning voor ik zou vertrekken naar Argentinie, maar we hadden de snorkelspullen nog, dus gingen we nog een keer naar de zee; deze keer wat dichterbij; Boca Catalina. Wat we daar aantroffen onder water overtrof mijn verwachtingen! Zeker zoveel variatie als bij baby beach, maar ook nog grotere scholen vissen. Op een gegeven moment zag ik duizenden zilvere visjes va c.a. 5 cm in een georganiseerde school zwemmen in verschillende figuren; eerst leek het wel een soort tapijt met een patroon, later leek het net een onderwater snelweg; een langgerekte stroom.

De watervogels bekijken was er ook weer bij... Ook nu weer was er een pelikaan die verschillende keren voorbij vloog. Hier kreeg ik hem er mooi op:

De volgende dag vertrok ma weer. En ik ook..!

carnaval

Een van de grootste happenings op Aruba is Carnaval; sommige mensen kijken hier het hele jaar naar uit en zijn al maanden van tevoren bezig om zich er op voor te bereiden. Er zijn zelfs mensen die even stoppen met hun normale werk en helemaal opgaan in het maken van carnavalskleding of de wagens...

Dit jaar was het carnaval nr 55 en dat moest groots gevierd worden.. Ik hoorde van tevoren veel verschillende geluiden. Een geweldig mooi feest met veel pracht zei de een, anderen keken een beetje meewarig en noemden het meer een zuipfestijn; niet meer wat het ooit was, sommigen beweerden zelfs dat het ronduit gevaarlijk was, vanwege vechtpartijen en incidenten of de ondelukken die door dronken bestuurders werden veroorzaakt.

Hoe het ook zij; zo'n beetje iedereen keek er wel weer naar uit, en ik was ook wel benieuwd...

Ik heb er niet zo heel veel van meegemaakt; je ziet wat op TV, maar waar ik zelf bij was, was de lighting parade; een optocht 's avonds waarbij mensen hun pakken met lichtjes versieren.
Hier volgen wat foto's:


Er kwamen zoals bij elke parade verschillende groepen langs; iedere groep had wel iets van een thema of een bepaalde kleurencombinatie..

de gemene deler was wel de veren...

Miss Aruba, of een van de..? er leken wel constant verkiezingen te zijn voor een miss...

Hoe extravagant kan je zijn... Als je bedenkt dat een veer ongeveer 4 euro lost, en er soms wel een paar 100 gebruikt worden op zo'n pak; Ik heb gehoord dat sommigen er zelfs tot zo'n 2000 euro voor neerleggen...

Hier een van de 'praalwagens' als ze groot waren, werden ze door vrachtwagens getrokken, anders ging het gewoon met de benenwagen..

dit vond ik wel een mooie combinatie aan kleuren...

En als je denkt dat het alleen vrouwen waren die hun best deden er mooi uit te zien... ook de mannen deden soms pau-achtig aan...

soms bijna letterlijk...

als laatste nog een kort filmpje om de sfeer een beetje te voelen:

het feest is nu alweer voorbij. Officieel is het nu vastentijd, maar als je hier en daar vraagt of dat ook echt gedaan wordt, krijg je gezichten te zien die voldoende zeggen. Die zijn al met hun gedachten bij volgend jaar..

Zelf ben ik me al aan het verheugen op de komst van ma, en aansluitend maak ik een reisje naar Argentinie, waar ik jullie uiteraard weer over ga berichten!

Verder hebben we net een hele drukke periode in het ziekenhuis achter de rug; constant volle en overvolle kamers.. Het lijkt nu een stuk rustiger te zijn, maar je weet het hier nooit! Misschien kwam het door een dengue golf. Ik heb er meerdere, ook op mijn afdeling gezien. De symptomen zijn hoge koorts, hoofdpijn en andere griep achtige symptomen waarbij lage trombocyten en leukocyten gevonden worden. In het ergste geval kunnen hematomen en orgaanfalen optreden (hemorhagische knokkelkoorts). De overheid lijkt zich er eindelijk van bewust dat het zich wel grote vormen aannam, en zijn begonnen met insecticide spuiten.. een beetje laat, maar wel zo'n fijn idee.

verhuizing nr 3

Eindelijk is het gelukt mijn filmpje op de site te krijgen... ik wilde jullie toch even een goede indruk geven van waar ik nu woon.
Dit is voorlopig hopelijk de laatste keer dat ik verhuis. 3 keer in 3 maanden is toch wel een beetje veel van het goede...
De plek waar ik nu woon is nog verder naar de noordpunt van Aruba gelokaliseerd. De straat heet Topaz...
De mensen die dit apartement verhuren zijn enorm vriendelijk; de heer des huizes leerde ik al eerder kennen toen ik op zoek was naar een woning. We hadden meteen leuk contact. Hij werkt als manager bij het Marriot hotel hier in Aruba. Hij komt oorspronkelijk uit Spanje, maar woont onderhand al zo'n 10 jaar in Aruba. Zijn vrouw is (uiteraard) Arubaans. Zij werkt als lerares op het schooltje waar ik eerder over schreef, waar die fundraising voor de kerst was.
Ik voelde me hier al snel op mijn gemak.

Hier het filmpje voor een indruk...



Nog een paar foto's voor de sfeer; als je deze aanklikt, kan je misschien de zee in de verte zien..




Een mooi optrekje; ze hebben het zelf laten bouwen..

Iets zeldzaams dat ik laatst meemaakte was wat op de volgende foto te zien is:

Ik waande me bijna in nederland. Het was een hele kolonne; dit was slechts een klein groepje. Ik denk dat ze een speciaal georganiseerde tocht deden, want er was politie die de wegen voor hun afzette. Zoveel fietsers als ik toen zag heb ik in de hele tijd hier niet bij elkaar gezien..

Verder is het de laatste tijd bijzonder druk geweest; het ziekenhuis ligt bijna voortdurend stampvol, en managers doen er alles aan ons artsen te motiveren de turnover te verbeteren. Er lijkt momenteel echter maar geen eind aan te komen... Wellicht dat het met carnaval weer wat beter wordt; dat wil niemand hier missen!

update

Ik heb de laatste tijd niet zoveel foto's gemaakt, vandaar dat ik een beetje aan het treuzelen was om te schrijven, maar hier dan eindelijk de update..

Iets dat je hier natuurlijk ook een keer gedaan moet hebben is een tochtje met een bananenboot. We gingen op nieuwjaarsdag met een groepje van 4, maar omdat dit een dubbele was, kwamen er nog 4 anderen bij; een stel amerikanen van Rhode Island. Een ervan was een internist die daar in het ziekenhuis werkt. Ook was een een fors adipeuze kerel bij. We werden in eerste instantie met dit bootje naar een ander strand gebracht waar de dubbele banaan op ons lag te wachten.

Uitereaard kregen we reddingsvesten om en korte instructies. Je zou denken dat dat niet zo moeijk zou moeten zijn; gewoon goed vasthouden en gaan met die banaan..! (sorry, inkoppertje..;) De maximum snelheid zou zo'n 35 km/uur zijn. Duim omhoog van ons zou 'harder' betekenen, duim omlaag 'zachter' en met de hand voor de keel zwaaien 'stoppen'. In de bocht moesten we naar binnen leunen. Dit begreep kennelijk niet iedereen even goed, want in de eerste bocht begon de dubbele banaan zo te hellen dat hij omsloeg.. Het was eerder al een hels karwei die forse amerikaan er op te krijgen, maar zo met het diepe water was het een regelrechte ramp. We kwamen er vervolgens achter dat in bochten iedereen dus het best naar het midden van de banaan kon leunen.. Desalnietemin moesten we nog 2 keer stoppen om iemand uit het water te halen.. Ik heb me enorm geamuseerd..! Alleen ergens een borstspier verrekt, wat ik nog steeds een beetje voel :s

Dit is overigens niet mijn eigen foto, maar om jullie toch een goede indruk te geven..

Iemand vroeg zich laatst af of ik hier ook nog wel serieus werk.. Als ik zo mijn blog teruglas wel een terechte vraag..;)

Wat werk betreft was het zeker een interessante periode. 2 weken rond oud en nieuw was mijn collega zaalarts met vakantie, waardoor ik 2 afdeling mocht runnen. Dat waren per afdeling zo'n 25 patienten. Ik heb aardig wat kilometers gemaakt met het heen en weer lopen tussen de afdelingen. Gelukkig was er vaak adequate verpleging op de afdelingen, waardoor het toch relatief soepel ging.

Dat was vorige week; de week na oud en nieuw wel anders. Tijdens de feestdagen was het relatief rustig; iedereen die ook naar huis kon ging naar huis en er waren geen geplande opnames. Dat leken ze dus na de feestdagen te willen inhalen; het liep binnen de kortste tijd weer hardstikke vol en zelfs overvol met extra bedden op zalen. De verpleging werd er hardstikke gestresst van, en ik mede daardoor eigenlijk ook. Begon zelfs af en toe een beetje aan mezelf te twijfelen of ik hier wel op mijn plaats zat..

Afgelopen week was wat dat betreft een enorme verademing; ik had het gevoel gewoon weer mijn werk te kunnen doen en het voelde een stuk meer ontspannen.

Maar ik blijf er natuurlijk wel andere dingen naast doen..

gister was ik weer op babybeach, en had nu wat snorkelspullen bij me. Echt een geweldige plek om dit te doen. Ik heb hier nog een eigen foto van het strand; de andere heb ik ergens anders vandaan geplukt, maar geven wel een indruk van wat vissen die ik zag.. echt magisch:)

Heb hier ook zelf een paar mooie scholen vissen gezien, wisselend van grootte; misschien niet met de meest interessante kleuren, maar wel leuk om te zien.

Dit waren wel interessante exemplaren; een beetje logge vissen, maar wel leuk om te zien

Uiteraard waren er ook vissen bij met wat meer felle kleuren; meestal waren dit wat kleinere vissen..

Overigens ben ik ook gister met een salsa beginnercursus gestart; dit dacht ik al te willen gaan doen voor ik hier naar toe kwam; nu komt het er ook daadwerkelijk van:)