kerst & nieuwjaar

Hier in Aruba is het niet kerst zelf maar kerstavond dat groot gevierd wordt; familie en vrienden worden uitgenodigd, het lekkerste eten wordt klaargemaakt en er liggen kadootjes onder de kerstboom. Ik werd uitgenodigd bij een familie die in Oranjestad woont. Aangezien de maaltijd pas rond een uur of 10 zou beginnen had ik nog tijd om naar een kerstviering te gaan op de marinebasis op Aruba. Dit is een traditie die al jaren in stand gehouden wordt: 2 keer per jaar opent de basis de deuren voor iedereen op Aruba; op kerst dus en voor een open dag in mei. De dienst was een mooie mix van de welbekende kerstliederen en arubaanse (kerst)muziek, het kersverhaal en kerstgedachten.

Een aardig detail dat me nog nooit eerder was opgevallen, was dat de kerststallen hier tot kerst een kribbe hebben zonder Jezus. Als je er bij nadenkt vrij logisch..

de kerstavond maaltijd

Dit is geloof ik iets traditioneel zuid amerikaans; de familie waarbij ik uitgenodigd was kwam zelf uit Venezuela, en dit was daar gebruikelijk; deeg gevuld met allerlei vlees en dingen..

De kersboom en kerstman ontbraken uiteraard niet

Moet toch weer iets goed gedaan hebben afgelopen jaar..

Wat een kerst was het.. bijna bevreemdend mezelf in het skype schermpje te zien met een palmboom op de achtergrond terwijl ik met het thuisfront sprak.

Het was zo'n mooie dag dat ik besloot te gaan snorkelen. Kennelijk hadden meer mensen hetzelfde idee; deze boot wordt ook wel 'jolly pirates' genoemd: een tochtje langs de kust met een paar stops om te snorkelen.

Het zicht was helaas niet heel erg geweldig vanwege de wat onstuimige zee, maar toch een paar mooie vissen gezien..

's avonds gingen Ivon en ik langs een aantal leden vande kerk langs om te carolen. Dat bracht voor mij een speciale dimensie aan het kerstfeest. Hieronder een van de families die we bezochten.

Tweede kerstdag begon een beetje anders dan ik had gedacht; ik werd gevraagd om te verhuizen van mijn 'hotelkamer' naar een longstay-apartement waar ik oorspronkelijk in zou komen. Ze hadden nu ineens een overload aan check ins.. Dat was dus snel mijn spullen pakken en met deze prachtige kar mijn spullen verhuizen...

's avonds was ik bij een van de chirurgen uitgenodigd met zijn familie en vrienden wat te eten. Erg gezellig; helaas had ik mijn camera niet bij me. Hij had (uiteraard) een prachtige grote woning met een mooie grote tuin met zwembad en alles. We aten buiten (barbeque) en deden later binnen wat spelletjes met de Nintendo Wii. Heel toepasselijk wat wintergames (skien..). Ik had daar een mooi gesprek met een fysiotherapeut die me vertelde hoe hij na omzwervingen in Aruba terechtkwam..

Tijdens het etentje werd ik uitgenodigd met een aantal mensen die er die avond waren en nog een aantal anderen een ‘rooi-tocht’ te maken. Een rooi is een droge rivierbedding. Hier zijn er een aantal van in Aruba. We parkeerden de auto’s ergens aande rand van het Arikok park bij een prachtig uitzicht.

Een stukje naar beneden was het paadje dat naar de rooi leidde.
Het deed me terugdenken aan zions park waar ik een keer de Narrows route deed. Daar had je die prachtige massieve rode rotsen aan weerszijden van het riviertje waar we doorheen liepen. Hier had je ook rode rotsen/rotsblokken, afgewisseld met stenen van meer blauwe kleur, af en toe een beetje water, maar dat mocht geen naam hebben..

Af en toe waren er van dit soort prachtige half omgevallen bomen; die ingevlochten stammen hebben iets magisch.. We vroegen ons af hoe oud sommige wel niet waren.

Je ziet het hier nauwelijks, maar op deze heuvel was een hele kudde geiten

als je op deze foto klikt zie je ze misschien wat beter

Mooie passages... wat ook opvallend was voor een aantal die hier momenteel op vakantie waren en eerder geweest waren, was hoe 'groen' het was nu voor Arubaanse begrippen. Aruba is het grootste gedeelte van het jaar toch wat woestijnachtiger/droger. Er was de afgelopen tijd ook wel relatief veel regen gevallen..

misschien ook daarom deze mooie bloemen..

Op weg kwamen we ook een paar van deze dieren tegen: hermietenkreeften; van die beesten die steeds een grotere woning moeten zoeken naarmate ze groeien:

Ze bleken vrij schuw, maar deze kwam er toch wel even gedeeltelijk uit...

Uiteindelijk kwamen we uit bij Dos Playa: een soort slufter dus met een mooi stukje strand. Er waren die dag geweldige golven.

Ik had mijn zwembroek niet bij me, maar zoals je hieronder ziet zou dat wel gaaf geweest zijn:

Toen we terugliepen begon de zon ineens snel te zakken en dreven wat donkere wolken over met wat regen, maar dat mocht de pret niet drukken

krijg je ook wel een mooi plaatje van..

Toen ik thuis kwam had ik nog steeds zoute lippen.

Ook hier was sinds kerst vuurwerk te koop. Als je vervolgens 3 jongetjes van hooguit een jaar of 10 op een fietsje voorbijrijdt en een flinke ontploffing naast je open raam klinkt, schieten er allerlei herinneringen door je hoofd..

Ook na kerst wenst iedereen je nog gelukkig kerstfeest, vandaar dat we nog een keer zijn gaan carolen:

Oud en nieuw was erg gezellig. Weer bij degenen thuis waar ik ook kerstavond was. Deze keer met naast eten muziek en dans... lekker toch, die latin muziek...! Er er was ook hier mooi vuurwerk. Moeilijk te fotograferen alleen...

Nog een traditie: met oud jaar doen bedrijven/onstellingen als de chinesen; lange rode duizendknallers voor de deur. Het leek wel een estafette op oudjaar: de hele dag door dan hier, dan daar het geknetter..

Ik wens je nog een gelukkig nieuwjaar als ik het nog niet gedaan heb! en de beste wensen..!!

kersttijd

Hier op Aruba houden ze wel van een feestje met eten, drinken, muziek en dans. Afgelopen week had ik maar liefst 3 kerstdiners en een kerstontbijt. De eerste twee kerstdiners waren georganiseerd door het ziekenhuis; een met het hele ziekenhuis en een met alle chirurgie afdelingen. Ze hadden voor beide een conferentieruimte afgehuurd bij een hotel die mooi aangekleed was en een podium had waar een aantal bands de muziek verzorgden.

















Bij het diner voor het hele ziekhuis was dit o.a. Tsunami; de band die ik eerder gezien had. Na het eten ging het precies als op het pleintje indertijd; met elk nummer stroomde de dansvloer vol en ging men helemaal los met salsa, merengue etc.. het is zo leuk om te zien hoe dat hier gaat. Het verschil werd nog duidelijker toen een band op een gegeven moment ‘I will survive’ speelde en alleen wij Nederlanders op de dansvloer stonden. Zo stijf deed ons ‘normale dansen’ ineens aan..
















Het kerstontbijt was alleen met de afdeling waar ik werk. Vorige week hadden we lootjes getrokken en ik vond het zo’n uitdaging hier iets te vinden al kadootje. De meeste giftshops hier zijn touristenwinkels waar natuurlijk alles van T-shirts tot mokken tot armbandjes te koop zijn met Aruba, one happy Island er op. Daar kon ik uiteraard niet mee aankomen… Uiteindelijk vond ik iets bij de Blokker hier. Het kerstontbijt werd gehouden in een restaurant waar ze een echt amerikaans breakfast serveerden met pancakes, cereals, scrambled eggs, bacon, alles erop en eraan..
















Dit was het kerstdiner in de kerk


















Ook in het ziekenhuis zelf dringt de kerstsfeer binnen; op 2 achtereenvolgende dagen kwamen kinderen van medewerkers op de afdeling al zingend; gaita noemden ze dat. Let op de levende kerstboom…;-)






De man van mijn spaans lerares is gitaarleraar en componeert daarnaast af en toe muziek voor orkestjes die hier spelen. Ze hadden me vorige week vrijdag uitgenodigd om te komen eten. Na mijn eerste vegetarische maaltijd daar maakten we samen muziek; hij speelt uiteraard fantastisch gitaar, zijn vrouw speelt een beetje dwarsfluit en iedereen zong een beetje; hij vond het geweldig en had meteen ideeën een repertoir te gaan maken. Als dit op zijn arubaans gaat, komt er uiteraard weinig van terecht, maar we zullen zien.

december...

December is ook hier echt een feestmaand. Voor de nederlanders is ook hier Sinterklaas gekomen, de columbianen hebben op 7 december een bijzonder feest met kaarsen (hoewel, ik kan er op internet niets over terugvinden..) en natuurlijk is iedereen zich aan het opmaken voor kerst. Er zijn verschillende feestjes georganiseerd voor personeel van het ziekenhuis. Er zijn sowieso al 2 officiele diners en met de afdeling gaan we op de 20ste nog eens ergens ontbijten..

Hier een foto van de verpleging, hard aan het werk 's ochtends om alles bij te lezen wat de dossiers betreft..

















Ook vanuit de kerk worden natuurlijk een paar dingen georganiseerd.. Ik denk dat ik niet bang hoef te zijn voor een lonely christmas..

Laatst hadden we een leuke avond: we deden o.a. dit spel; maak een heuveltje/taart van bloem en leg er een snoepje op; vervolgens snij je met een mes stukken meel weg tot bij iemand het overgebleven stuk met het snoepje instort.

















Degene bij wie het gebeurt moet het snoepje er dan met de mond uitvissen. Uiteraard was ik een van de gelukkigen... mmm

Ik werd door een vriend uitgenodigd naar een happening op de school van zijn vrouw te komen. De openbare scholen hier hebben niet zo veel geld te makken, dus organiseren ze af en toe fund raising feesten waar je in dit geval bonnen kopen om zelfgemaakt eten te kopen. Dat kon een heus maaltijd zijn, maar ze hadden ook lekkers als taarten en koekjes. Het thema was kerst en er zou gaitas (kerstmuziek) zijn.

zoals je op de foto ziet was er een podium neergezet. De kinderen van alle klassen van de basisschool hadden iets voorbereid; er waren inderdaad arubaanse kerstliederen (sommigen klonken verdacht nederlands met een carribisch tintje), het kerstverhaal werd gespeeld en dit was wel heel schattig:

Ik begin het gevoel te krijgen wat te wennen, terwijl tegelijkertijd ik me steeds meer besef dat ik hier nog best een tijdje zit en nederland en jullie ook wel eens mis. Er zijn dagen dat dingen lekker lopen, maar ook dagen die niet zo lekker gaan en ik me afvraag of ik hier wel op mijn plaats zit; de taal blijft een uitdaging en het werk zelf ook.

En dan zijn er nog de kleine dingen; een airco die het af en toe laat afweten, een kookplaatje die zichzelf opblaast, waar ga ik mijn was doen.. je wordt zo lekker bezig gehouden, maar hee, dat is onderdeel van het avontuur...

verhuizing

Afgelopen week ben ik druk bezig geweest met het vinden van een andere woning. Ik heb een plek gevonden, maar ik kan daar pas in januari in als het allemaal goed loopt. In het volgende filmpje laat ik jullie wat van mijn nieuwe tijdelijke woning zien:

Er is nog wel wat meer gebeurd, maar het uploaden van filmpjes en foto's duurt zo lang, dat komt een andere keer..

regentijd

Afgelopen week leek het af en toe wel herfst als je uit het raam keek; donkere luchten, veel regen... vooral maandag en donderdag was het pet, hoewel, donderdag was het met name 's nachts dat het viel. De volgende dag had je stukken weg waar je makkelijk op had kunnen jetskieen, zoal op deze weg:

Een van de zusters die bijna met pensioen gaat keek een beetje meewarig naar buiten en zei doodleuk: zo blijft het nog wel even; het is nu echt winter aan het worden. Soms duurt dit wel tot februari... Ik kreeg bijna medelijden met de touristen die hier rond deze tijd komen. Als het hier regent is er nauwelijks nog wat te doen, overdag tenminste.

Gelukkig is het niet elke dag dat het zoveel regent. Meestal komt de zon nog wel aardig vaak tevoorschijn en hoe dan ook; de temperatuur zakt niet of nauwelijks onder de 25 graden. Voor langdurige bewoners van het eiland is dat echter al echt koud...

Deze week gingen we met een aantal JOVO's naar de bioscoop. Er zijn er in elk geval 2 op Aruba, en op dinsdag is het 2 voor de prijs van 1. Het werd Quantum of Solace. Het aanbod is hier niet echt standaard, zoals je misschien zult zien als je deze foto aanklikt..

na de film liepen we nog wat rond en kwamen we dit standbeeld tegen.

De meiden hier op de foto (Selenia, Yvonne en July) hadden geen idee wie dit was. July dacht dat het Beatrix was. Ik kon het ze vergeven, aangezien July en Selenia uit Colombia komen en Yvonne uit Peru. Ik kwam er recent achter dat er zo'n 10000 Columbianen op Aruba wonen. De levenstandaard is hier stukken beter, zei July.

hier nog een stukje kerstsfeer hier.

Ik blijf het vreemd vinden dit hier te zien..

leuke bijkomstigheid van zuidamerikaanse JOVO's; kan ik mijn spaans goed in de praktijk brengen en bijleren..

Afgelopen week had ik een nieuwe co-assistent op de afdeling; Marijke. Ik had niet het idee dat ik haar zoveel aan het leren was; ik ben zelf nog van alles aan het uitvinden. Nu we de afdeling ook tijdens de week verdeeld hadden, zijn er soms dagen dat het echt nauwelijks echt druk is. Ik ging een beetje wisselend de week door; soms besefte ik me weer zoveel vergeten te hebben of gewoon nog kennis te ontbreken en nog niet zo handig te zijn met sommige praktische zaken zoals infuus beleid, wondbehandeling, hoe lang dit of dat... Kan hier nog veel leren...

zaterdag wilde Yvonne en July nog wat leuks doen; Yvonne blijft nog tot eind van het jaar in Aruba; daarna gaat ze eerst terug naar Peru, en wilt dan daar met haar bisschop over zending praten. we waren o.a. op het strand en dedden de dingen die iedereen wel eens op het strand gedaan heeftl zoals dit hier..

later gingen we naar een latin dansclub waar o.a. deze Bull stond. Op dit moment stond hij stil; geen kunst aan, hoewel; hij was aardig glad.. Het was best lekker dansen daar. Gelukkig danst iedereen, dus je voelt je nauwelijks bekeken..

impressies en jetski

Toen ik vanavond onder de douche stond, proefde ik toen het water over mijn gezicht stroomde het zout dat zich van mijn huid losweekte. Vandaag verbaasde me dat totaal niet omdat ik de hele dag aan het strand en in en op het water was geweest, maar het komt ook op dagen voor als ik niet in of bij de zee ben geweest. Of ik ben al behoorlijk geimpregneerd met het zeezout, of de wind voert zilt vocht met zich mee.

Er zit weer een week werken op. Afgelopen week mocht ik het zelf allemaal uitzoeken op de afdeling aangezien er geen co-assistenten waren. Komende week wordt dat anders. Ik vond het op zich wel prettig om er even helemaal alleen voor te staan, om zo even goed te ervaren hoe alles werkt op de afdeling en hoe dingen geregeld moeten worden. Ik merkte hoe ik het steeds drukker kreeg naarmate ik meer begon te weten over de patienten, meer specialisten leerde kennen en de processen beter begon te begrijpen. Er zijn enkele specialisten waar het erg prettig mee werken is. Ik werk met name samen met 4 chirurgen die samen een groep vormen: dr Ponson, Ferrier, Ho Kan You en Daryanani; allen erg verschillend, maar goed om mee te werken. Mijn supervisor is Tim Peterson; een energieke man die me heel bekwaam overkomt, en dan zijn er nog 2 broers De Silva, die ook erg leuk zijn om mee te werken, een paar gynaecologen, een paar internisten die vaak in consult komen.. Ik ken ze nog niet allemaal bij naam, maar hoop dat de komende tijd voor elkaar te krijgen. De urologen spreek ik overigens nauwelijks; die houden zich liever zelf met hun patienten bezig.

Ik zie verschillende dingen voorbijkomen: breuken, acute buiken, appendicitis, bloedingen, diabetische voeten die geamputeerd moeten worden, urologische problemen, KNO dingen (kaakbreuk en aangezichtstumor) vrouwen bij wie de baarmoeder wordt verwijderd vanwege myomen of tumoren, plastische chirurgie; mn borstcorrectie... ik denk dat het arsenaal nog lang niet is uitgeput.

Helaas gebeurde iets dat ik hier nu niet direct verwacht had; ik werd begin deze week behoorlijk verkouden. Niet alleen ik overigens; de helft van de verpleging was ook aan het snotteren. Als het ergens was waar ik het niet had verwacht, was het hier wel. Misschien ligt het aan de airco; de temperatuurwisselingen. Hoe dan ook; doorgaans gebeurt me dit 1 a 2 keer per jaar. Ik hoop dat het hier hooguit hetzelfde gaat.

Vandaag heb ik voor het eerst op een jetski gezeten. Een paar studenten en ik huurden ze voor een half uurtje. Ik had er al best wat van verwacht, maar het overtrof zelfs mijn verwachtingen; het was echt heel cool om met een noodgang (max ca 70 km/uur) over het water te racen en over golven te stuiteren en te zweven. het was helaas lastig er wat foto's van te maken, maar ik heb een paar die van de kant af zijn gemaakt:

need for speed..?

Vlak voor ik naar huis ging liet ik me nog even op een van die karakteristieke bomen fotograferen. Ik was overigens behoorlijk verbrand. Op deze foto ziet het er misschien bruin uit, maar in werkelijkheid is het vrij rood. Een keer factor 50 opsmeren is kennelijk iets te weinig.

Hier nog een fraai exeplaar: deze deed me vanwege zijn knoestige stammen en vormen aan een ent denken

ook mooi bij zonsondergang..

De afgelopen week heb ik ook nog een paar dingen gefotografeerd die ik met jullie wilde delen. Eerder zag ik een pelikaan, maar er zijn nog wat meer soorten. Deze heb ik kunnen vastleggen:

Dit komt volgens mij het meest in de richting van een zeemeeuw:

je ziet hem wat duidelijker als je op de foto klikt.. Deze vogel zingt prachtig. Ik heb geen idee hoe hij heet..

Hier zie je volgens mij een gewone reiger en een vogel die het meest op een witte reiger lijkt. Echt oogverblindend wit zijn ze overigens en heel schuw. Ik had de grootste moeite dichtbij genoeg te komen om ze enigszins goed op de foto te krijgen.

of het bij nadere beschouwing echt een reiger is? er ontbreekt in elk geval een kuif. Misschien is het meer een witte ooievaar? Heel elegant..

Er zit ook wat variatie in de cactussen:

deze zie je erg vaak

deze wat minder

en deze zie je vaak over het hoofd. Ze hebben hier overigens wel hun eigen productie van aloe vera met hun eigen arubaans merk, waar ze geloof ik ook nog best trots op zijn.

Een paar andere dingen vielen me nog op: afgelopen week zag ik met name rond wegen zwermen libelles. Ik heb er echt nog nooit zoveel gezien. Toen ik hier kwam zag ik ze nog niet, maar nu werkelijk uitbundig. Ze zijn moeilijk op de camera te zetten; hier een poging:

mmm.. tja

Toen ik vrijdag uit de sportschool kwam werd ik verrast door dit: en het is pas net sint maarten geweest... Nu hebben ze hier volgens mij wel wat met kerst; je hoort al regelmatig kerstdeuntjes op de radio en ze zenden ook zelfs al kerstfilms uit...! Zondag schijnt overigens wel ook sinterklaas aan te komen met de boot..!

Hier als uitsmijter nog een plaatje die je ook volgens mij ook zo in een reisgids kan vinden...

voor het ultieme 'diner aan het strand' gevoel...

hasta la vista.....

Quad adventures en Tsunami

Afgelopen week had ik met een paar co-assistenten afgesproken een ritje te gaan maken met quads. Je kon deze voor niet al teveel geld voor 4 uur huren; tijd genoeg om aardig wat van het eiland te zien. Zoals altijd was het... warm, maar op zo'n quad zitten is dan wel heel erg lekker. Op topsnelheid gaan ze nog best snel ook; moest ook wel, want sommige stukken moesten we over de 'grote wegen' waar 70 a 80 gereden werd.

Ik vond het een geweldige tocht. We zijn naar het Arikok national park gereden, waar je met normale auto's echt niet uit de voeten kunt, maar de quads deden het fantastisch! Het park zelf is een heuvelachtig gebied met de typische, niet heel erg gevarieerde begroeiing van cactussen, struiken en bomen. De volgende foto's en filmpjes spreken denk ik voor zich..

hier ging het nog net voor gewone auto's..

mooi uitzicht onderweg ergens op een wat hogere heuvel.

je hebt hier ook van die gemene doornstruiken langs de weg, vergelijkbaar met duindoorn. Op een gegeven momnt reed Dorien te dich langs de bosjes en kreeg ik een paar krasjes op mijn arm; gelukkig bleef het daarbij...

dit leek op een soort afgravingsgebied. Geen idee wat ze hier anders vandaan zouden kunnen halen dan steen, of is het misschien het 'rode goud'; de naam die de spanjaarden aan het eiland gaven..?

ineens zagen we wat overstekend wild: een paar ezels. Tot nu toe alleen nog maar hier gezien.

Dit is de rainbow cave; een aardige grot niet zo ver van de zee. Voor zover ik begreep is ook deze in eerste instantie gebruikt en gemodificeerd door de Arawak indianen; de oorspronkelijke inboorlingen.

de Arawak indianen zouden ook deze wandschilderingen (plafond) hebben gemaakt

dit is de groep waarmee we waren vlak buiten de grot met de quads

nog een aardig uitzicht vlakbij een inhammetje met een strandje; het strandje vond ik niet echt bijzonder; het uizicht vond ik wel mooi.

Vervolgens zijn we naar de zuidelijkste punt van het eiland gereden; naar 'Baby beach' waar we even een verfrissende duik hebben genomen, mocht ook wel na al die stoffige wegen:

het uitzicht hier was niet naar alle kanten even mooi: in de verte zie je een grote olie raffinaderij; op de foto nog niet zo duidelijk, maar het braakte echt smerige rook uit; maar goed dat de wind doorgaans de rook van het eiland weg blaast.

hier een 'close up'

Misschien dat Daniel dit herkent; volgens mij is dit nog San Nicolas..:

Hier waren we bijna terug na een paar keer stil te hebben moeten staan vanwege oververhitting van de motor. We reden ook wel erg snel over de snelweg. Voor ze in te leveren moesten we nog even bijtanken en was er nog even tijd voor een foto van mijalleen op de quad. De helmpjes vond ik overigens erg grappig, maar of ze echt beschermd zouden hebben...?

Na met het groepje nog even uit eten te zijn geweest in een visrestaurantje gingen we naar een plein waar een van de bekendste bands van Aruba optrad: Tsunami noemden ze zich; echt een hele strakke goede live band die verschillende latinstijlen speelde; ik herkende salsa, merengue en misschien ook soca/socarengue (speciale arubaanse stijl). Het was prachtig om te zien hoe mn de lokale bevolking lekker ongegeneerd ging dansen. Ik moet eerlijk zeggen dat je met dit soort muziek ook eigenlijk niet stil kunt blijven staan...