carnaval

Een van de grootste happenings op Aruba is Carnaval; sommige mensen kijken hier het hele jaar naar uit en zijn al maanden van tevoren bezig om zich er op voor te bereiden. Er zijn zelfs mensen die even stoppen met hun normale werk en helemaal opgaan in het maken van carnavalskleding of de wagens...

Dit jaar was het carnaval nr 55 en dat moest groots gevierd worden.. Ik hoorde van tevoren veel verschillende geluiden. Een geweldig mooi feest met veel pracht zei de een, anderen keken een beetje meewarig en noemden het meer een zuipfestijn; niet meer wat het ooit was, sommigen beweerden zelfs dat het ronduit gevaarlijk was, vanwege vechtpartijen en incidenten of de ondelukken die door dronken bestuurders werden veroorzaakt.

Hoe het ook zij; zo'n beetje iedereen keek er wel weer naar uit, en ik was ook wel benieuwd...

Ik heb er niet zo heel veel van meegemaakt; je ziet wat op TV, maar waar ik zelf bij was, was de lighting parade; een optocht 's avonds waarbij mensen hun pakken met lichtjes versieren.
Hier volgen wat foto's:


Er kwamen zoals bij elke parade verschillende groepen langs; iedere groep had wel iets van een thema of een bepaalde kleurencombinatie..

de gemene deler was wel de veren...

Miss Aruba, of een van de..? er leken wel constant verkiezingen te zijn voor een miss...

Hoe extravagant kan je zijn... Als je bedenkt dat een veer ongeveer 4 euro lost, en er soms wel een paar 100 gebruikt worden op zo'n pak; Ik heb gehoord dat sommigen er zelfs tot zo'n 2000 euro voor neerleggen...

Hier een van de 'praalwagens' als ze groot waren, werden ze door vrachtwagens getrokken, anders ging het gewoon met de benenwagen..

dit vond ik wel een mooie combinatie aan kleuren...

En als je denkt dat het alleen vrouwen waren die hun best deden er mooi uit te zien... ook de mannen deden soms pau-achtig aan...

soms bijna letterlijk...

als laatste nog een kort filmpje om de sfeer een beetje te voelen:

het feest is nu alweer voorbij. Officieel is het nu vastentijd, maar als je hier en daar vraagt of dat ook echt gedaan wordt, krijg je gezichten te zien die voldoende zeggen. Die zijn al met hun gedachten bij volgend jaar..

Zelf ben ik me al aan het verheugen op de komst van ma, en aansluitend maak ik een reisje naar Argentinie, waar ik jullie uiteraard weer over ga berichten!

Verder hebben we net een hele drukke periode in het ziekenhuis achter de rug; constant volle en overvolle kamers.. Het lijkt nu een stuk rustiger te zijn, maar je weet het hier nooit! Misschien kwam het door een dengue golf. Ik heb er meerdere, ook op mijn afdeling gezien. De symptomen zijn hoge koorts, hoofdpijn en andere griep achtige symptomen waarbij lage trombocyten en leukocyten gevonden worden. In het ergste geval kunnen hematomen en orgaanfalen optreden (hemorhagische knokkelkoorts). De overheid lijkt zich er eindelijk van bewust dat het zich wel grote vormen aannam, en zijn begonnen met insecticide spuiten.. een beetje laat, maar wel zo'n fijn idee.

verhuizing nr 3

Eindelijk is het gelukt mijn filmpje op de site te krijgen... ik wilde jullie toch even een goede indruk geven van waar ik nu woon.
Dit is voorlopig hopelijk de laatste keer dat ik verhuis. 3 keer in 3 maanden is toch wel een beetje veel van het goede...
De plek waar ik nu woon is nog verder naar de noordpunt van Aruba gelokaliseerd. De straat heet Topaz...
De mensen die dit apartement verhuren zijn enorm vriendelijk; de heer des huizes leerde ik al eerder kennen toen ik op zoek was naar een woning. We hadden meteen leuk contact. Hij werkt als manager bij het Marriot hotel hier in Aruba. Hij komt oorspronkelijk uit Spanje, maar woont onderhand al zo'n 10 jaar in Aruba. Zijn vrouw is (uiteraard) Arubaans. Zij werkt als lerares op het schooltje waar ik eerder over schreef, waar die fundraising voor de kerst was.
Ik voelde me hier al snel op mijn gemak.

Hier het filmpje voor een indruk...



Nog een paar foto's voor de sfeer; als je deze aanklikt, kan je misschien de zee in de verte zien..




Een mooi optrekje; ze hebben het zelf laten bouwen..

Iets zeldzaams dat ik laatst meemaakte was wat op de volgende foto te zien is:

Ik waande me bijna in nederland. Het was een hele kolonne; dit was slechts een klein groepje. Ik denk dat ze een speciaal georganiseerde tocht deden, want er was politie die de wegen voor hun afzette. Zoveel fietsers als ik toen zag heb ik in de hele tijd hier niet bij elkaar gezien..

Verder is het de laatste tijd bijzonder druk geweest; het ziekenhuis ligt bijna voortdurend stampvol, en managers doen er alles aan ons artsen te motiveren de turnover te verbeteren. Er lijkt momenteel echter maar geen eind aan te komen... Wellicht dat het met carnaval weer wat beter wordt; dat wil niemand hier missen!

update

Ik heb de laatste tijd niet zoveel foto's gemaakt, vandaar dat ik een beetje aan het treuzelen was om te schrijven, maar hier dan eindelijk de update..

Iets dat je hier natuurlijk ook een keer gedaan moet hebben is een tochtje met een bananenboot. We gingen op nieuwjaarsdag met een groepje van 4, maar omdat dit een dubbele was, kwamen er nog 4 anderen bij; een stel amerikanen van Rhode Island. Een ervan was een internist die daar in het ziekenhuis werkt. Ook was een een fors adipeuze kerel bij. We werden in eerste instantie met dit bootje naar een ander strand gebracht waar de dubbele banaan op ons lag te wachten.

Uitereaard kregen we reddingsvesten om en korte instructies. Je zou denken dat dat niet zo moeijk zou moeten zijn; gewoon goed vasthouden en gaan met die banaan..! (sorry, inkoppertje..;) De maximum snelheid zou zo'n 35 km/uur zijn. Duim omhoog van ons zou 'harder' betekenen, duim omlaag 'zachter' en met de hand voor de keel zwaaien 'stoppen'. In de bocht moesten we naar binnen leunen. Dit begreep kennelijk niet iedereen even goed, want in de eerste bocht begon de dubbele banaan zo te hellen dat hij omsloeg.. Het was eerder al een hels karwei die forse amerikaan er op te krijgen, maar zo met het diepe water was het een regelrechte ramp. We kwamen er vervolgens achter dat in bochten iedereen dus het best naar het midden van de banaan kon leunen.. Desalnietemin moesten we nog 2 keer stoppen om iemand uit het water te halen.. Ik heb me enorm geamuseerd..! Alleen ergens een borstspier verrekt, wat ik nog steeds een beetje voel :s

Dit is overigens niet mijn eigen foto, maar om jullie toch een goede indruk te geven..

Iemand vroeg zich laatst af of ik hier ook nog wel serieus werk.. Als ik zo mijn blog teruglas wel een terechte vraag..;)

Wat werk betreft was het zeker een interessante periode. 2 weken rond oud en nieuw was mijn collega zaalarts met vakantie, waardoor ik 2 afdeling mocht runnen. Dat waren per afdeling zo'n 25 patienten. Ik heb aardig wat kilometers gemaakt met het heen en weer lopen tussen de afdelingen. Gelukkig was er vaak adequate verpleging op de afdelingen, waardoor het toch relatief soepel ging.

Dat was vorige week; de week na oud en nieuw wel anders. Tijdens de feestdagen was het relatief rustig; iedereen die ook naar huis kon ging naar huis en er waren geen geplande opnames. Dat leken ze dus na de feestdagen te willen inhalen; het liep binnen de kortste tijd weer hardstikke vol en zelfs overvol met extra bedden op zalen. De verpleging werd er hardstikke gestresst van, en ik mede daardoor eigenlijk ook. Begon zelfs af en toe een beetje aan mezelf te twijfelen of ik hier wel op mijn plaats zat..

Afgelopen week was wat dat betreft een enorme verademing; ik had het gevoel gewoon weer mijn werk te kunnen doen en het voelde een stuk meer ontspannen.

Maar ik blijf er natuurlijk wel andere dingen naast doen..

gister was ik weer op babybeach, en had nu wat snorkelspullen bij me. Echt een geweldige plek om dit te doen. Ik heb hier nog een eigen foto van het strand; de andere heb ik ergens anders vandaan geplukt, maar geven wel een indruk van wat vissen die ik zag.. echt magisch:)

Heb hier ook zelf een paar mooie scholen vissen gezien, wisselend van grootte; misschien niet met de meest interessante kleuren, maar wel leuk om te zien.

Dit waren wel interessante exemplaren; een beetje logge vissen, maar wel leuk om te zien

Uiteraard waren er ook vissen bij met wat meer felle kleuren; meestal waren dit wat kleinere vissen..

Overigens ben ik ook gister met een salsa beginnercursus gestart; dit dacht ik al te willen gaan doen voor ik hier naar toe kwam; nu komt het er ook daadwerkelijk van:)

kerst & nieuwjaar

Hier in Aruba is het niet kerst zelf maar kerstavond dat groot gevierd wordt; familie en vrienden worden uitgenodigd, het lekkerste eten wordt klaargemaakt en er liggen kadootjes onder de kerstboom. Ik werd uitgenodigd bij een familie die in Oranjestad woont. Aangezien de maaltijd pas rond een uur of 10 zou beginnen had ik nog tijd om naar een kerstviering te gaan op de marinebasis op Aruba. Dit is een traditie die al jaren in stand gehouden wordt: 2 keer per jaar opent de basis de deuren voor iedereen op Aruba; op kerst dus en voor een open dag in mei. De dienst was een mooie mix van de welbekende kerstliederen en arubaanse (kerst)muziek, het kersverhaal en kerstgedachten.

Een aardig detail dat me nog nooit eerder was opgevallen, was dat de kerststallen hier tot kerst een kribbe hebben zonder Jezus. Als je er bij nadenkt vrij logisch..

de kerstavond maaltijd

Dit is geloof ik iets traditioneel zuid amerikaans; de familie waarbij ik uitgenodigd was kwam zelf uit Venezuela, en dit was daar gebruikelijk; deeg gevuld met allerlei vlees en dingen..

De kersboom en kerstman ontbraken uiteraard niet

Moet toch weer iets goed gedaan hebben afgelopen jaar..

Wat een kerst was het.. bijna bevreemdend mezelf in het skype schermpje te zien met een palmboom op de achtergrond terwijl ik met het thuisfront sprak.

Het was zo'n mooie dag dat ik besloot te gaan snorkelen. Kennelijk hadden meer mensen hetzelfde idee; deze boot wordt ook wel 'jolly pirates' genoemd: een tochtje langs de kust met een paar stops om te snorkelen.

Het zicht was helaas niet heel erg geweldig vanwege de wat onstuimige zee, maar toch een paar mooie vissen gezien..

's avonds gingen Ivon en ik langs een aantal leden vande kerk langs om te carolen. Dat bracht voor mij een speciale dimensie aan het kerstfeest. Hieronder een van de families die we bezochten.

Tweede kerstdag begon een beetje anders dan ik had gedacht; ik werd gevraagd om te verhuizen van mijn 'hotelkamer' naar een longstay-apartement waar ik oorspronkelijk in zou komen. Ze hadden nu ineens een overload aan check ins.. Dat was dus snel mijn spullen pakken en met deze prachtige kar mijn spullen verhuizen...

's avonds was ik bij een van de chirurgen uitgenodigd met zijn familie en vrienden wat te eten. Erg gezellig; helaas had ik mijn camera niet bij me. Hij had (uiteraard) een prachtige grote woning met een mooie grote tuin met zwembad en alles. We aten buiten (barbeque) en deden later binnen wat spelletjes met de Nintendo Wii. Heel toepasselijk wat wintergames (skien..). Ik had daar een mooi gesprek met een fysiotherapeut die me vertelde hoe hij na omzwervingen in Aruba terechtkwam..

Tijdens het etentje werd ik uitgenodigd met een aantal mensen die er die avond waren en nog een aantal anderen een ‘rooi-tocht’ te maken. Een rooi is een droge rivierbedding. Hier zijn er een aantal van in Aruba. We parkeerden de auto’s ergens aande rand van het Arikok park bij een prachtig uitzicht.

Een stukje naar beneden was het paadje dat naar de rooi leidde.
Het deed me terugdenken aan zions park waar ik een keer de Narrows route deed. Daar had je die prachtige massieve rode rotsen aan weerszijden van het riviertje waar we doorheen liepen. Hier had je ook rode rotsen/rotsblokken, afgewisseld met stenen van meer blauwe kleur, af en toe een beetje water, maar dat mocht geen naam hebben..

Af en toe waren er van dit soort prachtige half omgevallen bomen; die ingevlochten stammen hebben iets magisch.. We vroegen ons af hoe oud sommige wel niet waren.

Je ziet het hier nauwelijks, maar op deze heuvel was een hele kudde geiten

als je op deze foto klikt zie je ze misschien wat beter

Mooie passages... wat ook opvallend was voor een aantal die hier momenteel op vakantie waren en eerder geweest waren, was hoe 'groen' het was nu voor Arubaanse begrippen. Aruba is het grootste gedeelte van het jaar toch wat woestijnachtiger/droger. Er was de afgelopen tijd ook wel relatief veel regen gevallen..

misschien ook daarom deze mooie bloemen..

Op weg kwamen we ook een paar van deze dieren tegen: hermietenkreeften; van die beesten die steeds een grotere woning moeten zoeken naarmate ze groeien:

Ze bleken vrij schuw, maar deze kwam er toch wel even gedeeltelijk uit...

Uiteindelijk kwamen we uit bij Dos Playa: een soort slufter dus met een mooi stukje strand. Er waren die dag geweldige golven.

Ik had mijn zwembroek niet bij me, maar zoals je hieronder ziet zou dat wel gaaf geweest zijn:

Toen we terugliepen begon de zon ineens snel te zakken en dreven wat donkere wolken over met wat regen, maar dat mocht de pret niet drukken

krijg je ook wel een mooi plaatje van..

Toen ik thuis kwam had ik nog steeds zoute lippen.

Ook hier was sinds kerst vuurwerk te koop. Als je vervolgens 3 jongetjes van hooguit een jaar of 10 op een fietsje voorbijrijdt en een flinke ontploffing naast je open raam klinkt, schieten er allerlei herinneringen door je hoofd..

Ook na kerst wenst iedereen je nog gelukkig kerstfeest, vandaar dat we nog een keer zijn gaan carolen:

Oud en nieuw was erg gezellig. Weer bij degenen thuis waar ik ook kerstavond was. Deze keer met naast eten muziek en dans... lekker toch, die latin muziek...! Er er was ook hier mooi vuurwerk. Moeilijk te fotograferen alleen...

Nog een traditie: met oud jaar doen bedrijven/onstellingen als de chinesen; lange rode duizendknallers voor de deur. Het leek wel een estafette op oudjaar: de hele dag door dan hier, dan daar het geknetter..

Ik wens je nog een gelukkig nieuwjaar als ik het nog niet gedaan heb! en de beste wensen..!!

kersttijd

Hier op Aruba houden ze wel van een feestje met eten, drinken, muziek en dans. Afgelopen week had ik maar liefst 3 kerstdiners en een kerstontbijt. De eerste twee kerstdiners waren georganiseerd door het ziekenhuis; een met het hele ziekenhuis en een met alle chirurgie afdelingen. Ze hadden voor beide een conferentieruimte afgehuurd bij een hotel die mooi aangekleed was en een podium had waar een aantal bands de muziek verzorgden.

















Bij het diner voor het hele ziekhuis was dit o.a. Tsunami; de band die ik eerder gezien had. Na het eten ging het precies als op het pleintje indertijd; met elk nummer stroomde de dansvloer vol en ging men helemaal los met salsa, merengue etc.. het is zo leuk om te zien hoe dat hier gaat. Het verschil werd nog duidelijker toen een band op een gegeven moment ‘I will survive’ speelde en alleen wij Nederlanders op de dansvloer stonden. Zo stijf deed ons ‘normale dansen’ ineens aan..
















Het kerstontbijt was alleen met de afdeling waar ik werk. Vorige week hadden we lootjes getrokken en ik vond het zo’n uitdaging hier iets te vinden al kadootje. De meeste giftshops hier zijn touristenwinkels waar natuurlijk alles van T-shirts tot mokken tot armbandjes te koop zijn met Aruba, one happy Island er op. Daar kon ik uiteraard niet mee aankomen… Uiteindelijk vond ik iets bij de Blokker hier. Het kerstontbijt werd gehouden in een restaurant waar ze een echt amerikaans breakfast serveerden met pancakes, cereals, scrambled eggs, bacon, alles erop en eraan..
















Dit was het kerstdiner in de kerk


















Ook in het ziekenhuis zelf dringt de kerstsfeer binnen; op 2 achtereenvolgende dagen kwamen kinderen van medewerkers op de afdeling al zingend; gaita noemden ze dat. Let op de levende kerstboom…;-)






De man van mijn spaans lerares is gitaarleraar en componeert daarnaast af en toe muziek voor orkestjes die hier spelen. Ze hadden me vorige week vrijdag uitgenodigd om te komen eten. Na mijn eerste vegetarische maaltijd daar maakten we samen muziek; hij speelt uiteraard fantastisch gitaar, zijn vrouw speelt een beetje dwarsfluit en iedereen zong een beetje; hij vond het geweldig en had meteen ideeën een repertoir te gaan maken. Als dit op zijn arubaans gaat, komt er uiteraard weinig van terecht, maar we zullen zien.

december...

December is ook hier echt een feestmaand. Voor de nederlanders is ook hier Sinterklaas gekomen, de columbianen hebben op 7 december een bijzonder feest met kaarsen (hoewel, ik kan er op internet niets over terugvinden..) en natuurlijk is iedereen zich aan het opmaken voor kerst. Er zijn verschillende feestjes georganiseerd voor personeel van het ziekenhuis. Er zijn sowieso al 2 officiele diners en met de afdeling gaan we op de 20ste nog eens ergens ontbijten..

Hier een foto van de verpleging, hard aan het werk 's ochtends om alles bij te lezen wat de dossiers betreft..

















Ook vanuit de kerk worden natuurlijk een paar dingen georganiseerd.. Ik denk dat ik niet bang hoef te zijn voor een lonely christmas..

Laatst hadden we een leuke avond: we deden o.a. dit spel; maak een heuveltje/taart van bloem en leg er een snoepje op; vervolgens snij je met een mes stukken meel weg tot bij iemand het overgebleven stuk met het snoepje instort.

















Degene bij wie het gebeurt moet het snoepje er dan met de mond uitvissen. Uiteraard was ik een van de gelukkigen... mmm

Ik werd door een vriend uitgenodigd naar een happening op de school van zijn vrouw te komen. De openbare scholen hier hebben niet zo veel geld te makken, dus organiseren ze af en toe fund raising feesten waar je in dit geval bonnen kopen om zelfgemaakt eten te kopen. Dat kon een heus maaltijd zijn, maar ze hadden ook lekkers als taarten en koekjes. Het thema was kerst en er zou gaitas (kerstmuziek) zijn.

zoals je op de foto ziet was er een podium neergezet. De kinderen van alle klassen van de basisschool hadden iets voorbereid; er waren inderdaad arubaanse kerstliederen (sommigen klonken verdacht nederlands met een carribisch tintje), het kerstverhaal werd gespeeld en dit was wel heel schattig:

Ik begin het gevoel te krijgen wat te wennen, terwijl tegelijkertijd ik me steeds meer besef dat ik hier nog best een tijdje zit en nederland en jullie ook wel eens mis. Er zijn dagen dat dingen lekker lopen, maar ook dagen die niet zo lekker gaan en ik me afvraag of ik hier wel op mijn plaats zit; de taal blijft een uitdaging en het werk zelf ook.

En dan zijn er nog de kleine dingen; een airco die het af en toe laat afweten, een kookplaatje die zichzelf opblaast, waar ga ik mijn was doen.. je wordt zo lekker bezig gehouden, maar hee, dat is onderdeel van het avontuur...

verhuizing

Afgelopen week ben ik druk bezig geweest met het vinden van een andere woning. Ik heb een plek gevonden, maar ik kan daar pas in januari in als het allemaal goed loopt. In het volgende filmpje laat ik jullie wat van mijn nieuwe tijdelijke woning zien:

Er is nog wel wat meer gebeurd, maar het uploaden van filmpjes en foto's duurt zo lang, dat komt een andere keer..